<w tle Marilyn Manson - I Want To Kill You Like They Do In The Movies>
Boże, tą piosenkę można słuchać tylko w nocy, głośno i na leżącą. Każda sekunda przeszywa mnie niczym tysiąc ostrzy. Najlepsza, najlepsza piosenka tego Pana. Żadna inna piosenka nie ma w sobie tyle emocji.

Czuję się jak jakaś za przeproszeniem hydra. Jednej chwili nic mnie nie obchodzi, kompletnie, świat, to co się dzieje dookoła, znajomości, kompletnie nic. Drugiej zaś czuję jakąś nieodpartą potrzebę komunikacji, zrozumienia, niekoniecznie werbalnego. Coś jak sen na jawie, wyobrażam sobie konkretną, idealną postać i staram się na niej wyżyć, dosłownie. Chodzi tutaj o różnicę między możliwościami rozumienia człowieka z krwi i kości, a możliwościami zrozumienia osoby wyimaginowanej, konkretnej postaci, takiej na jaką masz w danej chwili ochotę. Taka osoba, która jest pod Twoja całkowitą kontrolą, możesz nią sterować i tworzyć swoje własne historie, sytuacje. To dość intymna i osobista sfera, ale coraz bardziej fascynująca. Ktoś może przecież powiedzieć "stary, idź znajdź sobie kogoś, komu będziesz się mógł wyżalić". Niby takie proste, a jednak. Co jeśli nie ma takiej osoby? Chodzi tu o postać, o której marzysz całe życie, ale siłą rzeczy ona nie istnieje i istnieć nie może, ponieważ jest w Twojej fantazji. Do tego jest na tyle specyficzna, że zwykłe prawa fizyki nie dałyby jej istnieć. Nie wchodzę tutaj w sferę przyjaciel/kolega, bo to inna liga, inna partia i nie piję tutaj żadnych aluzji do nikogo! Nie chcę, by pomyślano o mnie bezuczuciowiec niedoceniający tego, co ma, a coś tam jednak ma. Nie, tu chodzi o sferę, którą w ogóle ciężko jest opisać, dlatego może odłożę sobie ten wywód na kiedy indziej. Muszę ogarnąć myśli, heh. Zacząłem, to już jakiś plus.
Swoją drogą, to całkiem zabawne, słucham muzyki i piszę co mi leży na duszy, dzielę się swoimi odczuciami myśląc jednocześnie o tym, czy zdążę z przelewem na czas? Głupota, kompletna głupota. Nienawidzę Poczty Polskiej, ale o tym już chyba pisałem...